Rabıta-ı Kalp: Kalbi Allah’a Bağlamanın İncelikleri

    Sevgili kardeşlerim,

Kalp, Rabbimizin nazargâhıdır. İnsan bazen namazda, bazen günlük hayatın telaşı içinde kalbinin dağıldığını hisseder. İşte o zaman Rabıta-ı Kalp devreye girer; kalbi yeniden Allah’a yöneltme, O’nu unutmamaya çalışma hâli…

Hz. Mevlânâ Mesnevî’sinde buyurur:

"Kalp aynadır. Paslandıkça Hakk'ın sûreti onda görünmez"

Rabıta, işte bu aynayı pasından arındırıp yüzünü yeniden Hakk’a çevirmeye çalışmaktır.

Rabıta-ı Kalp Nedir?

Rabıta; kalbin mâsivâdan, yani Allah’tan alıkoyan her şeyden uzaklaşıp O’na yönelmesidir. Özellikle Nakşibendî yolunda önemli bir terbiye usulü olarak kabul edilir.

Tasavvuf ehli, gönlü diri bir mürşidin hâlini vesile ederek yahut doğrudan Allah’ın huzurunda olduğunu hissederek kalbini Hakk’a yöneltmeye çalışır.

Asıl hedef ise kalbin Allah ile bağ kurmasıdır.

“Söz kalbe inmedikçe, dildeki zikir eksik kalır.”

Rabıta Nasıl Yapılır?

Rabıta için gösterişten uzak, sade bir hâl yeterlidir:

• Sessiz ve sakin bir yerde oturun.

• Kalbinize yönelin.

• Yavaşça “Allah… Allah…” zikrine başlayın.

• “Rabbim beni görüyor, işitiyor ve kalbime nazar ediyor.” şuurunu taşımaya çalışın.

• Gün içinde de ara sıra kalbinizi yeniden O’na çevirin.

Çünkü rabıta yalnızca belli vakitlerde değil, hayatın içinde de devam eden bir yöneliştir.

Hz. Mevlânâ şöyle buyurur:

“Biz dile ve söze bakmayız, gönle ve hâle bakarız.

Kalp huşû sahibi ise, sözü kusurlu da olsa gönle bakarız.

Çünkü gönül cevherdir, söz ise arazdır.”

Rabıtanın Kalbe Etkileri

• Kalp yumuşar ve huşû kazanır.

• Zikir dilden kalbe inmeye başlar.

• Dünya meşgaleleri içinde bile iç huzur artar.

• Nefis terbiyesi kolaylaşır.

• İnsan, Allah’ın huzurunda olduğu şuurunu daha sık hissetmeye başlar.

Dikkat Edilmesi Gereken Hususlar

Rabıta yapılırken Allah’ın münezzehliği unutulmamalıdır. Tasavvufun özü, kişiyi Allah’a yaklaştıran bir gönül terbiyesidir; aşırılık değil.

Bu sebeple:

• Şeriat ve sünnet ölçüsü korunmalıdır.

• Aşırı hayal yerine samimiyet esas alınmalıdır.

• Maksat, kalbi Allah’a çevirmektir; şekillerde kaybolmak değil.

Sevgili kardeşlerim,

Gerçek rabıta kelimelerle değil, kalbin yanışıyla başlar. Ne zaman gönül, Allah’tan uzak kaldığında huzursuz olmaya başlarsa; işte rabıta o zaman filiz vermiş demektir.

Hz. Mevlânâ’nın şu sözüyle bitirelim:

“Aşk geldi, defterleri yaktı; hepsini yaktı…”

Kalbiniz daima Allah’a yönelsin. Unuttuğunuzda yeniden hatırlayın. Çünkü O, kulunu hiçbir zaman unutmaz.

Selam ve muhabbetle…

Bir sonraki yazı...

Vahdet-i Vücûd'a Basit ve Gönül Açıcı bir Bakış

Mesnevî'den Hikâyeler - Çobanın Yakaran Kalbi ve Musa’nın (a.s.) Azarlanması

    Mesnevî’den Bir Hikmet – 1. Bölüm

Bazen insanın dili eksik kalır.

Kalbinde yananı kelimeler taşıyamaz.

Kimi zaman bir dua, edebe uygun görünmese bile samimiyet taşır.

Kimi zaman da kusursuz görünen sözler, ruhsuz ve soğuk kalır.

İşte Mesnevi’de anlatılan çoban hikâyesi,

bize tam da bunu hatırlatır.

Çölde Yükselen Ses

Bir gün Musa aleyhisselâm çölde yürürken,

yanık bir ses işitti.

Bir çoban,

bütün saflığıyla Allah’a sesleniyordu:

“Ey Rabbim…

Neredesin ki sana hizmet edeyim?

Çarığını dikeyim,

saçını tarayayım,

sana süt getireyim…

Ellerini öpeyim,

uyuyacağın yeri hazırlayayım…

Bütün keçilerim sana feda olsun…”

Çobanın sözleri,

zahirde kusurlu görünüyordu.

Fakat içinde gösteriş değil,

yalnızca sevgi vardı.

Musa aleyhisselâm durdu.

Çobanın kullandığı ifadeleri,

Allah’ın yüceliğine uygun bulmadı.

“Söyle,” dedi,

“Sen kiminle konuşuyorsun?”

Çoban,

çocukça bir teslimiyetle cevap verdi:

“Bizi yaratan Allah ile…”

Musa’nın İtirazı

Bunun üzerine Musa aleyhisselâm onu sertçe uyardı.

Allah’a insan gibi hitap etmenin,

O’nu ihtiyaç sahibi gibi düşünmenin yanlış olduğunu anlattı.

“Bu nasıl sözdür?” dedi.

“Allah’ın çarığa, süte, uykuya ihtiyacı mı olur?”

Çobanın yüzü soldu.

Bir anda bütün neşesi söndü.

Kalbine ağır bir mahcubiyet çöktü.

Bir ah çekti…

Elbisesini yırttı…

Ve sessizce çöle doğru yürüyüp kayboldu.

Kalbin Söylediği

Fakat Mesnevî’nin sırrı tam da burada başlar.

Çünkü bazen kusurlu sözler,

kusursuz kalplerden çıkar.

Ve bazen insan,

bir başkasının yanlışını düzeltmeye çalışırken,

onun Rabbine açılan kapısını kapatabilir.

Belki de bu kıssa bize şunu sormaktadır:

Biz,

insanların diline mi bakıyoruz,

yoksa kalplerindeki yanışa mı?

Hikâyenin asıl derinliği ise bundan sonra başlayacak…

Çünkü birazdan,

Yüce Hakk’ın Musa aleyhisselâma hitabı gelecek.

Devam edecek…

Mesnevî’den Hikyeler- Çobanın Kırılan Gönlü ve İlâhî Hitap (2. Bölüm)

Zünnûn-i Mısrî’nin Hikmetli Hâli: Mesnevî’den Bir Hikâye

    Zünnûn-i Mısrî’nin başına öyle bir hâl geldi ki, onda coşkun bir vecd ve taşkınlık belirdi. Bu coşku göklere yükseliyor, gönülleri yakıyordu. Halk onun bu hâline dayanamayınca çaresiz kalıp onu bağlayarak zindana attılar.

Hakikat ehli çoğu zaman avamın elinde sıkıntı çeker. Çünkü körler, nuru taşıyanı tanıyamaz. Hüküm ehil olmayanların eline geçince inci, çocuklar elinde oyuncak olur. Bir damlada deniz, bir zerrede güneş gizlidir.

Zünnûn’un Sırrı

Dostları onun hâlini duyunca zindana geldiler ve kendi aralarında konuştular:

“Bu gerçekten delilik mi, yoksa bir hikmet mi?”

O, hakikat yolunda bir rehberdi. Gerçekte Zünnûn, halkın şerrinden korunmak için bilinçli olarak delilik perdesine bürünmüştü. Dostlarına önceden şöyle demişti:

“Beni sıkıca bağlayın, öküz kayışıyla vurun. Böylece Musa’nın ineği kıssasındaki gibi dirileyim.”

Dostluk İmtihanı

Dostları yanına vardığında Zünnûn onları kovdu, sert sözler söyledi ve taş attı. Korkup kaçışınca Zünnûn kahkahayla güldü ve dedi ki:

“Dostlukları nerede kaldı?

Dost, dostunun zahmetinden kaçar mı?

Zahmet özdür, dostluk ise onun kabuğudur.

Bela ve sıkıntı, dostluğun asıl imtihanıdır.

Altın ateşte nasıl belli olursa, gerçek dost da zor zamanda belli olur.”

HİSSE

Hakikat ehli her devirde tam olarak anlaşılmaz. Bazen susar, bazen gizlenir, bazen de “delilik” perdesine bürünerek halkın gözünden saklanır. Çünkü hakikat, her bakışa aynı şekilde açılmaz.

Gerçek dostluk ise güzel sözlerle değil, imtihan anındaki sabırla ortaya çıkar. Dost, dostunun zahmetinden kaçmayan kişidir; çünkü dostluk, kolay zamanların değil, zor zamanların adıdır.

İnsan kendi içinde bir ormandır; orada kurt da vardır, Yusuf da… Melek de vardır, nefis de. Hangisi galip gelirse, insanın hâli de o yöne döner. Ve sonunda insan, içindeki galibin suretinde görünür.