KURT VE TİLKİNİN AV İÇİN ASLANIN YANINDA GİTMELERİ
Aslan, kurt ve tilki av aramak için dağa gitmişlerdi. Bu
sayede birbirlerine yardım edecek, sağlam tuzaklar kuracak ve üçü birlikte o
engin ovada, birçok güzel avlar yakalayacaklardı. Erkek aslan, onlardan ar
ettiği halde yine de lütuf gösterip yoldaşlık etti. Böyle padişahın ordusundan
yana sıkıntısı vardı, ama “Topluluk rahmettir”(H) diye onlarla yoldaş oldu.
Bu topluluk, o şevketli ve haşmetli aslanın yanında dağa
doğru gittiklerinde, bir dağ öküzü, bir dağ keçisi, bir de iri ve semiz bir
tavşan buldular; işleri rast geldi. Onları ölmüş, yaralanmış, kanlar içinde
sürükleyerek dağdan ormana getirdiklerinde, kurtla tilki, padişahlara yaraşır
bir adaletle avların paylaşılacağını umarak ona tamah ediyorlardı. İkisinin de
tamahı aslana yansıdı. Aslan o tamahların dayanağını anladı. Aslan, onların kuruntularını anladıysa da bir şey söylemedi;
o an içindekileri tuttu ve onları gözetti.
Aslan kendi kendine: A dilenci cimriler cezanızı göstereceğim
size, dedi. Benim görüşüm yeterli
gelmedi mi size? Benim bağışım hakkındaki zannınız bu mu? Akıllarınız,
görüşleriniz benim görüşümdendir. Benim dünyayı süsleyen bağışlarımdandır.
Resim, ressama karşı ne düşünebilir? Çünkü ona o düşünceyi ve bilgiyi veren
odur. Benim hakkımda böyle alçakça zanda bulunmak size mi kaldı a zamanın
utançları? “Allah’a karşı kötü zanda bulunanlar” (Fetih,48/6)’ ın başını kesmezsem, yanlışın ta kendisi
olur. Feleği sizin utancınızdan kurtarayım da bu hikâye dünya durdukça dursun dedi.
Aslan kurda giderek: “Ey
kurt! Bunları paylaştır. A koca kurt! Adaleti tazele, dedi. Paylaştırmada benim vekilim ol da sende
nasıl bir gevher var ortaya çıksın.
Kurt: Ey padişah!
Yaban öküzü sana layıktır. O da büyük, sen de büyüksün, iri ve çeviksin, dedi.
Yaban keçisi benim, çünkü orta boyda; Ey
tilki, sen de bu hatasız paylaşımda tavşanı al.
Aslan: Ey kurt! Nasıl
dedin, söyle hele. Ben varken nasıl ‘biz ve ben’ dersin? dedi. Kurt, ne köpek oluyor ki benim gibi eşsiz,
benzersiz bir aslanın önünde kendisini görüyor? A kendini beğenmiş eşek, beri
gel, dedi. Yanına gelince pençe atıp parçaladı. Onda olgun bir akıl ve
görüş göremeyince, ceza olarak başını gövdesinden ayırdı. Beni görmek seni kendinden geçirmedi madem, böyle canın inleyerek ölmen
gerek, dedi. Madem benim huzurumda
yok olmadın, senin boynunu vurmak hak oldu.
O başı dik aslan, iki başlılık ve ayrıcalık kalmasın diye
kurdun kafasını kopardı. A koca kurt! Bey’in önünde ölü gibi olmadığın için “Biz onlardan öç aldık” (A’raf, 7/136;
Hicr, 15/79…) cezasıdır bu.
Kurdu öldürdükten sonra yüzünü tilkiye dönüp: Yemek için bunları paylaştır, dedi.
Tilki secde ederek: Ey
seçkin padişah! Bu semiz öküz, senin kuşluk yemeğindir, dedi. Şu keçi de, muzaffer padişaha öğle öğünü
için yahni olur. Şu tavşan da, lütuf ve kerem sahibi padişahın gece yemeğidir.
Aslan: “A tilki!
Adaleti sen parlattın. Böyle paylaştırmayı kimden öğrendin?” dedi. Ey ulu! Bunu nereden öğrendin?
Tilki: Ey cihanın
padişahı, kurdun halinden öğrendim, dedi.
Aslan: Bizim aşkımıza
rehin oldun ya, üçünü de götür, al, git, dedi. Ey tilki! Madem tümüyle “bizim” oldun; “biz” oldun, seni nasıl
incitebiliriz? Biz seniniz ve bütün avlar da senin. Ayağını yedinci kat göğe
koy da yüksel. Aşağılık kurttan ibret aldığın için, artık sen tilki değilsin,
benim aslanımsın. Akıllı kişi, çekinilip sakınılan belada dostların ölümünden
ibret alandır.
Tilki o sırada “Aslan,
avları paylaştırmak için beni o kurdun ardından çağırdı” diye diliyle
yüzlerce şükür etti. “Bana sen paylaştır”
diye önce bana emretseydi, kim ondan
canını kurtarabilirdi.
Öyleyse, bizi öncekilerin ardından dünyaya getirene şükürler
olsun. Böylece Allah’ın, geçmiş yüzyıllarda öncekilere verdiği cezaları duyduk.
Ola ki tilki gibi, o önceki kurtların halinden kendimizi daha fazla
koruyabiliriz. İşte o sözü hak peygamber, bunun için bizi “Acınmış ümmet” (H) diye
adlandırdı. Ey ulular! O kurtların kemiklerini, tüylerini apaçık göründe öğüt
alın. Akıllı kişi, Firavun’un ve Âd’ın sonunu duyunca, bu varlığı ve kibri
başından atar. Eğer atmazsa, başkaları onun halinden, onun sapkınlığından öğüt
alır.
HOW THE WOLF AND FOX WENT TO HUNT IN ATTENDANCE ON THE LION.
A lion, wolf and fox had gone to hunt in the mountains in
quest (of food),
That by supporting each other they might tie fast the bonds
and fetters (of captivity) on the hunted animals,
And all three together might seize much and great quarry in
that deep wilderness.
Although the fierce lion was ashamed of them (the wolf and
fox), yet he did them honour and gave them his company on the way.
To a king like this the (escort of) soldiers arean
annoyance, but he accompanied them: a united party is a mercy (from God)
When they brought them (the animals which they had caught);
from the mountains to the jungle, killed and wounded and dragging along in
(streams of) blood,
The wolf and fox hoped that a division (of the prey) would
be made according to the justice of emperors.
The reflexion of the hope of both of them struck the lion:
the lion knew (what was) the ground for those hopes.
When the lion perceived their bad ideas, he did not declare
(his knowledge), and paid (courteous) regard (to them) at the time,
But he said to himself, “I will Show you what (chastisement)
ye deserve, O beggarly villains!
Was my judgement not enought for you? Is this your opinion
of my bounty,
O ye whose understanding and judgement are (derived) from my
judgement and from my world-adorning gifts?
What else (but good) should the Picture think of the
painter, since he bestowed thought and knowledge upon it?
Had ye such a vile opinion of me, O ye who are a scandal to world?
I will strike off the hypocritical heads of them that think ill of God.
I will deliver the Sphere (of Time) from your disgrace, so
that this tale shall remain in the world (as a warning).”
The lion said, “O wolf, divide this (prey): O old wolf, make
justice new (give it new life by thy example).
Be my deputy in the office of distributor, that it may be
seen of what substance thou art.”
“O King,” said he, “the wild ox is thy share: he is big, and
thou art big and strong and active.
The goat is mine, for the goat is middle and intermediate;
do thou, O fox, receive the hare, and no mistake!”
The lion said, “O wolf, how hast thou spoken? Say! When I am
here, dost thou speak of ‘I’ and ‘thou’?
Truly, what a curt he wolf must be, that he regarded himself
in the presence of a lion like me who am peerless and unrivalled!”
(Then) he said, “Come forward, O thou self-esteeming ass!”
He approached him, the lion seized him with his claws and rent him.
Inasmuch as he (the lion) did not see in him the kernel of
right conduct, he tore the skin off his head as a punishment.
He said, “Since the sight of me did not transport thee out
of thyself, a spirit like this (thine) must needs die miserably.
Since thou wert not passing away (from thyself) in my
presence, ‘twas an act of grace tos mite thy neck (behead thee).”
That haught one tore off the head of the wolf, in order that
two-headedness (dualism) and distinvtion might not remain (in being)
‘Tis (the meaning of) So we
took vengeance on them, old wolf, inasmuch as thou wert not dead in the
presence of the Amir.
After that, the lion turned to the fox and said, “Divide it
(the prey) for breakfast.”
He bowed low and said, “This fat ox will be thy food at
breakfast, O excellent King,
And this goat will be a portion reserved for the victorious
King at midday,
And the hare too for supper—(to be) the repast at nightfall
of the gracious and bountiful King.”
Said the lion, ‘O fox, thou hast made justice shine forth:
from whom didst thou learn to divide in such a manner?
Whence didst thou learn this, O eminent one?” “O King of the
world,” he replied, “(I learned it) from the fate of the wolf.”
The lion said, “Inasmuch as thou hast become pledged to love
of me, pick up all the three (animals), and take (them) and depart.
O fox, since thou hast become entirely mine, how should I
hurt thee when thou hast become myself?
I am thine, and all the beasts of chase are thine: set thy
foot on the Seventh Heaven and mount (beyond)!
Since thou hast taken warning from (the fate of) the vile
wolf, thou art not a fox: thou art my own lion.
The wise man is he that in (the hour of) the shunned’tribulation*
takes warning from the death of his friends.”
The fox said (to himself), “A hundred thanks to the lion for
having called me up after that wolf.
If he had bidden me first, saying, ‘Do thou divide this,’
who would have escape from him with his life?”
Thanks be to Him (God), then, that He caused us to appear
(be born) in the world after those of old,
So that we heard of the chastisements which God inflicted
upon the past generations in the preceding time,
That we, like the fox, may keep better watch over ourselves
from (considering) the fate of those ancient wolves.
On this account he that is God’s prophet and veracious in
explanation called us “a people on which God has taken mercy.”
Behold with clear vision the bones and fur of those wolves,
and take warning, O mighty ones!
The wise man will put off from his head (lay aside) this
self-existence and wind (of vanity), since he heard (what was) the end of the
Pharaohs and ‘And;
And if he do not put it off, others will take warning from
what befell him in consequence of his being minguided.
*Literally, “the trial or calamity against which
precautions are taken.” 
