HZ. İSÂ’NIN (A.S.) DİNİNİ HELAK ETMEK İSTEYEN BAŞKA BİR YAHUDİ PADİŞAHININ HİKÂYESİ
O Yahudi padişahın neslinden başka bir padişah daha ortaya çıktı. O da Hz. İsâ’nın (a.s.) kavmini yok etmek istiyordu. Eğer bu ortaya çıkan padişahtan haberdar olmak istersen: ve’s-semâ’i zâti’l-burûc (Andolsun burçları olan göğe( Buruc 85/1)) suresini oku. İlk padişah ortaya kötü bir sünnet çıkardı; ikincisi de bu kötü sünnete uydu. Her kim ki ortaya kötü bir sünnet çıkarırsa, ona her saat lanet gider.
O köpek Yahudi’nin aklına gör bak ne geldi? Ateşin yanına bir putu ayak üzere dikti ve dedi ki: Kim bu puta secde ederse o ateşten kurtulur; yok eğer secde etmezse ateşin ortasına oturacak.
Ateş iyice alevlenmişti. O Yahudi padişahı, bir kadınla çocuğunu aldı ve o putun önüne getirdi. Çocuğu annesinden alıp ateşe attı. Kadın ateşin korkusuyla gönlünü imandan kopardı. Kadın istiyordu ki, putun önünde secde edeyim. O anda çocuk ateşin içinden seslendi: Ben ölmedim, dedi. Ey anne, ateşin içine gel! Baktığında ateşin içinde görünüyorsam da ateşin bana bir zararı yok, dedi. Ateş, görünüşte hakikati gizlemek için göz bağıdır; ama aslında yakadan baş çıkaran bir rahmettir. Ey anne, ateşin içine gel! Hakkın delillerini gör de Hakk’ın haslarının işaretlerini bak. Ey anne içeri gel de ateşi suya benzeyen o âlemden çıkan ateş görünen suyu bak. İçeri gel de Hz. İbrahim’in ateşe atıldığında ateşin nasıl gül ve yasemin olduğunun esrarı gör. Senden doğduğum zaman ölümü gördüm; senden ayrılmaktan çok korkuyordum. Doğduğumda, daracık zindandan kurtuldum, havası hoş, rengi güzel bir dünyaya geldim. Şimdi ben bu dünyayı ana rahmi gibi gördüm. Çünkü bu ateşin içi ana rahmi gibi sakin ve huzurlu. Bu ateşin içinde başka bir âlem gördüm ki, bunun içinde İsâ nefesliler var. İşte şekli olmayan ama zâtı ortada olan bir dünya. O var görünen dünya ise sebatsız bir şekilden ibaret. Ey anne, annelik hakkı için ateşin içine gel de gör, bu ateş öyle ateş değildir. Ey anne, ateşin içine gel ki bu ikbâl devletidir; bu devleti elden kaçırma. O köpeğin kudretini orada gördün, içeriye gel de Hakk’ın kudretini ve lütfunu gör. Ben senin ayağını bu tarafa merhametimden dolayı çekiyorum; zaten ben burada zevk içindeyim, seni umursayacak durumda değilim. Ateşin içine gel, başkalarına söyle de onlar da gelsinler; çünkü burada padişahın sofrası var.
Küçük çocuk o topluluğun ortasında bağırıyordu, halkın canı heybetle doluyordu. Bunun üzerine kadın erkek hepsi istemsizce kendilerini ateşe attılar. Kimse onları zorlamadan, kimse onları çekmeden, dostun aşkından kendilerini ateşe bıraktılar. Zira her acıyı tatlılaştırmak ondandır. Hatta halkın ateşe girmemeleri için görevliler herkesi engelliyorlardı. O Yahudi’nin yüzü kara çıktı, utandı; pişman oldu da bu sebepten gönlü hastalandı.
Padişah yüzünü ateşe çevirdi ve şöyle dedi: Ey sert huylu, senin o cihan âlemi yakıcı huyun nerde? Niçin yakmıyorsun? Senin özelliğin ne oldu? Yoksa bizim talihimiz yüzünden azmin mi değişti? Sen ateşperest olanı bile affetmezsin. O sana tapmayan nasıl kurtuldu? Ey ateş, sen yakmada sabretmezsin; niçin yakmazsın? Sebebi nedir? Buna gücün yetmez mi? Acaba bu bir göz bağı mıdır, yoksa akıl bağı mı? Böyle yüksek bir alev nasıl yakmaz? Yoksa sana birisi büyü mü yaptı veya bu bir simya mı? Senin tabiatındaki farklılık bizim bahtımızdan mıdır? Ateş, lisân-ı hal ile dile gelip: Ey şaman, ben yine oyum; içeri gel de benim hararetimi gör. Benim tabiatımda ve unsurumda değişiklik olmadı. Hak Teâlâ’nın kılıcıyım ben, onun izni ve iradesiyle keserim.
O Yahudi padişahı bu acayip şeyleri gördü de ancak alaya alıp inkâr etti. Öğütçüler ona dediler ki: Haddini aşma, inat bineğini böylesine sürme. Öğütçülerin ellerini bağlayıp onları da hapsetti. Zulüm üstüne zulüm kattı. İş buraya gelince: “Ayağını dire, ey köpek, çünkü kahrımız erişti” diye bir ses işitti. Ondan sonra ateş kırk arşın kadar yukarıya alevlendi: bir halka haline gelip bütün Yahudileri yaktı. Onların asılları, önceden de ateş ti; sonunda da kendi asıllarının tarafına gittiler.
THE STORY OF ANOTHER JEWISH KING WHO ENDEAVOURED TO DESTROY THE RELİGİON OF JESUS.
After this irremediable bloodshed which befell through the affliction (brought upon the Christians) by the vizier,
Another king, of the progeny of that Jew,addressed himself to the destruction of the people of Jesus.
If you desire information about this second outbreak read the chapter of the Qur’an (beginning): By Heaven which hath the (zodiacal) sings.
This second king set foot in the evil way that was originated by the former king.
Whosoever establishes an evil way (practice), towards him goes malediction every hour.
HOW THE JEWISH KING MADE A FIRE AND PLACED AN IDOL BESIDE IT, SAYING, “WHOEVER BOWS DOWN TO THIS IDOL SHALL ESCAPE THE FIRE.”
Mow see what a plan this currish Jew contrived! He set up an idol beside the fire,
Saying, “He that bows down to this idol is saved, and if he bow not, he shall sit in the heart of the fire.”
HOW A CHILD BEGAN TO SPEAK AMIDST THE FIRE AND URGED THE PEOPLE TO THROW THEMSELVES INTO THE FIRE.
That Jew brought to that idol a woman with her child, and the fire was blazing.
He took the child from her and cast it into the fire: the woman was affrighted and withdrew her heart from (abandoned) her faith.
She was about to bow down before the idol (when) the child cried, “Verily, I am not dead.
Come in, O mother: I am happy here, although in appearance I am amidst the fire.
The fire is a spell that binds the eye for the sake of screening (the truth); this is (in reality) a Divine mercy which has raised its head from the collar (has been manifested) from the Unseen)
Come in, mother, and see the evidence of God, that thou mayst behold the delight of God’s elect.
Come in, and see water that has the semblance of fire; (come eway) from a world which is (really) fire and (only) has the semblance of water.
Come in, and see the mysteries of Abraham, who in the fire found cypress and jessamine.
I was seeing death at the time of birth from thee: sore was my dread of falling from thee;
(But) when I was born, I escaped from the narrow prison (of the womb) into a world of pleasant air and beautiful colour.
Now I deem the (earthly) world to be like the womb, since in this fire I have seen such rest:
In this fire I have seen a world wherein every atom possesses the (life-giving) breath of Jesus.
Lo, (it is) a world apparently non-existent (but) essentially existent, while that (other) world is apparently existent (but) has no permanence.
Come in, mother, (I beseech thee) by the right of motherhood: see this fire, how it hath no fieriness.
Come in, mother, for felicity is come; come in, mother, do not let fortune slip from thy hand.
Thou hast seen the power of that (Jewish) cur: come in, that thou mayst see the power of God’s grace.
‘Tis (only) out of pity that I am drawing thy feet (hither), for indeed such is my rapture that I have no care for thee.
Come in and call the others also, for the King has spread a (festal) table within the fire.
(Thus) he was crying amidst that multitude: the souls of the people were filled with awe.
After that, the folk, men and women (alike), cast themselves unwittingly* into the fire—
Without custodian, without being dragged, for love of the Friend, because from Him is the sweetening of every bitterness—
Until it came to pass that the (king’s) myrmidons were holding back the people,’ saying, “Do not enter the fire!”
The Jew became black-faced (covered with shame) and dismayed; he became sorry and sick at heart.
HOW THE FIRE REPROACHED THE JEWISH KING
The king turned his face to the fire, saying, “O fierce-tempered one, where is thy world-consuming natural disposition?
How art thou not burning? What has become of thy specific property? Or has thy intention changed because of our fortune?*
Thou hast no pity (even) on the fire-worshipper: how (then) has he been saved who does not worship thee?
Never, O fire, art thou patient: how burnest thou not? What is it? Hast thou not the power?
Is this a spell, I wonder, that binds the eye or the mind? How does the lofty pyre not burn?
Has some one bewitched thee? Or is it magic, or is thy unnatural behaviour*1 from our fortune?”
The fire said: “I am the same, I am fire: come in, that thou mayst feel my heat.
My nature and element have not changed: I am the sword of God and by (His) leave I cut.
HOW THE JEWISH KING SCOFFED AND DENIED AND WOULD NOT ACCEPT THE COUNSEL OF HIS INTIMATES.
The king of the Jews beheld these marvellous things, (but) he had naught (to say) except mockery and denial.
His counsellors said, “Do not let (this injustice) go beyond bounds, do not drive the steed of obstinacy so far”
He handcuffed the counsellors and confined them, he committed one injustice after another.*2
When the matter reached this pass, a shout came—“Hold thy foot (stop), O cur! for Our vengeance is come.”
After that, the fire blazed up forty ells high, became a ring, and consumed those Jews.
From fire was their origin in the beginning: they went (back) to their origin in the end.
*I.e. because Fate has so ordained.
*1 Literally, “the contrariety to thy nature.”
*2 Literally, “he made injustice (to be) link on link, I.e. continuous.”
DİĞER HİKAYELER - OTHER STORIES
The Story Of The Greengrocer And The Parrot And The Parrot's Spilling The Oil In The Shop
BAKKAL VE TÛTÎ (TURKISH - ENGLISH)
--------
Story of the Jewish king who for bigotry’s sake used to slay he Christians Part 1 (-2-) (-3-) (-4-)
-------
------
------
THE STORY OF THE CONTENTION BETWEEN THE GREEKS AND THE CHINESE IN THE ART OF PAINTING AND PICTURING.
-------
------
Daha başka hikayeleri ve Hz. Mevlana ile ilgili çeşitli paylaşımları blogtan bulabilirsiniz.
Daha başka hikayeleri ve Hz. Mevlana ile ilgili çeşitli paylaşımları blogtan bulabilirsiniz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.