Mesnevî'den Hikâyeler / Ayının Dostluğuna ve Vefâsına Güvenmek

 

Mesnevî’de anlatılan ayı ve adamın hikâyesi

Bir gün bir adam, bir ejderhanın bir ayıyı yakalayıp öldürmek üzere olduğunu gördü. Ayının feryadını işitince ona acıdı ve yardımına koştu. Büyük bir mücadeleden sonra ayıyı ejderhanın elinden kurtardı.

Ayı, kendisine yapılan bu iyiliği unutmadı. O günden sonra adamın yanından ayrılmadı. Onu kendisine iyilik eden bir dost bilmiş, bütün bağlılığıyla peşine düşmüştü.

Bir süre sonra adam yoruldu. Bir ağacın altında dinlenmek için uzandı ve uykuya daldı. Ayı ise başında beklemeye başladı.

O sırada oradan geçen bir adam, uyuyan adamın yanında duran ayıyı gördü. Durumu öğrenince ona:

“Bu ayıya neden güveniyorsun? Böyle bir hayvanın dostluğuna güvenmek doğru değildir. Onu yanından uzaklaştır. İnsan, kendi cinsinden olan akıllı bir dostun sözünü dinlemelidir.” dedi.

Adam ise onun sözlerine aldırmadı.

“Sen bunu kıskançlığından söylüyorsun. Ayının bana olan bağlılığını görmüyor musun? Beni ejderhanın elinden kurtaran iyiliğimi unutmadı. Bana karşı vefalıdır.” diye cevap verdi.

Adamı uyaran kişi yine ısrar etti:

“Benim derdim seni korumak. Ahmağın dostluğu, düşmanlığından daha tehlikeli olabilir. Bazen insanı seven, fakat aklı yetmeyen biri, farkında olmadan ona düşmanından daha büyük zarar verir.”

Fakat adam söylenenleri dinlemedi. Yolcu, daha fazla ısrar etmenin faydasız olduğunu anlayınca oradan ayrıldı.

Adam da ayının yanında huzur içinde uyumaya devam etti.

Ayı, uyuyan dostunu korumak için başında bekliyordu. Bir sinek gelip adamın yüzüne kondu. Ayı sineği kovdu. Fakat sinek biraz sonra yeniden gelip adamın yüzüne kondu.

Ayı yine sineği uzaklaştırdı. Sinek tekrar geldi.

Ayı sonunda öfkelendi. “Bu sinek, dostumu rahat bırakmıyor.” diye düşündü. Gidip büyükçe bir taş buldu. Sinek yeniden adamın yüzüne konduğu sırada taşı kaldırıp bütün gücüyle adamın yüzüne vurdu.

Sinek öldü.

Fakat taşın darbesiyle uyuyan adam da öldü.

Böylece ayı, dostuna kötülük etmek istemediği hâlde, onu korumaya çalışırken kendi eliyle ölümüne sebep oldu.

-----------

Hikâyenin verdiği ibret açıktı: Akıl ve basiret olmadan gösterilen bağlılık, iyilik etmek isterken bile büyük zararlara yol açabilir. Bu yüzden dostlukta yalnızca sevgiye değil, akla ve anlayışa da ihtiyaç vardır.