Zenginler, tok karınla yoksulun hatasına gülmesin. O
sûfîler, çaresizlikten eşeği satmaya karar verdi. “Zaruret haramı helal kılar,”
dediler. Eşeği satıp parasıyla yiyecek içecek aldılar, mumlar yaktılar. Tekkede
bir şenlik başladı: “Bu gece ziyafet var, semâ var!”
“Yeter bu sabır, yeter bu üç günlük oruç! Elimizde zembille
dilenmekten bıktık. Biz de insanız, bizim de canımız var. Bu gece misafirimiz
var, ne güzel!” dediler. Ama can sandıkları şey, aslında bâtıl bir tohumdu.
Seyyah sûfi, yorgun argın gelmişti. Tekkedekilerin
misafirperverliğini, ilgisini görünce, “Bu gece eğlenmezsem ne zaman
eğleneceğim?” dedi. Yemekler yendi, semâ başladı. Tekke toz d.TreeNode oldu;
mutfaktan duman, tepinmelerden toz, coşkudan kendinden geçiş... Kimi el çırpıp
zıplıyor, kimi secdeyle yeri süpürüyordu.
Semâ sona yaklaşırken hânende, ağır bir Yörük semai usulüyle
bir ezgi tutturdu: “Eşek gitti, eşek gitti!” Herkes bu ezgiye uydu, sabaha
kadar “Eşek gitti, oğlum, eşek gitti!” diye coştular. Seyyah sûfi de onlara
uyup “Eşek gitti!” diye şarkıya katıldı.
Sabah olunca tekke boşaldı, sûfi yalnız kaldı. Eşyasını
toparladı, eşeğine yükleyip yola çıkmak için ahıra koştu. Ama eşek yok!
“Herhalde uşak suya götürmüştür, dün az içmişti,” dedi. Uşak gelince, “Eşek
nerede?” diye sordu.
Uşak, “Sakalına bak, belki ordadır,” dedi alaycı bir
tavırla.
Sûfi öfkelendi: “Eşeği sana emanet ettim, korursun diye
güvendim! Peygamberimiz, ‘Elin ne aldıysa geri ver,’ der. İnat edersen kadıya
gideriz!”
Uşak, “Sûfîler hep birden üstüme çullandı, ne yapabilirdim?
Canımdan korktum. Kedilerin arasına ciğer atıp sonra ciğeri soruyorsun!” dedi.
Sûfi, “Diyelim ki eşeği zorla aldılar. Peki, neden gelip
‘Eşeğini götürüyorlar!’ demedin? Öyle yapsaydın, eşeğimi ya da parasını geri
alırdım. Şimdi kimi bulayım, kimi kadıya götüreyim? Bu işi sen başıma açtın!”
diye yakındı.
Uşak, “Vallahi kaç kez geldim, ama sen herkesten coşkulu
‘Eşek gitti, oğlum!’ diye bağırıyordun. ‘Bu adam her şeyi biliyor, razı,’ dedim
ve sustum,” cevabını verdi.
Sûfi, “Herkes söylüyordu, hoşuma gitti, ben de söyledim. Ama
bu taklit beni mahvetti! Lanet olsun o taklide!” dedi. “O topluluğun neşesi
bana aksediyordu, gönlüm şenleniyordu. Ama taklit, hakikate ulaşmadan
bırakılmamalı. Damla, inci olmadan midyeden ayrılmaz.”
Tamah, sûfiyi yoldan çıkardı. Yemek, zevk ve semâ hırsı, hakikati görmesini engelledi. Ayna hırslı olsaydı, yalan söylerdi. Terazi mala tamah etse, doğru tartar mıydı? Peygamberler, “Ücret istemem, kılavuzum, müşteriniz Allah’tır,” demiştir. Hak’la dolu olan için dünya leş gibidir. Ama o sûfi, hırsla gece körüydü. Hırs, kulağına hakikati fısıldasa da duymazdı.
The Tale of the Sufis Who Sold the Traveler’s Donkey
A wandering Sufi, weary from travel, arrived at a monastery.
He led his donkey to the stable, personally tending to its water and fodder.
Unlike the careless Sufi in the tale of “the servant who muttered Lâ hawle,” he
was cautious, meticulous. But can caution defy fate? The monastery’s Sufis were
poor, their poverty so dire it nearly drove them to ruin.
O wealthy one, sated and smug, don’t mock the desperate
poor. Driven by need, the Sufis decided to sell the donkey. “Necessity makes
the forbidden lawfulHosn’t lawful,” they said. They sold the beast, bought
food, lit candles, and a feast began. “Tonight, we dine, dance, and revel!”
“Enough of this fasting and begging!” they cried. “We’re
human, too, and tonight we have a guest!” But their joy sowed seeds of
falsehood, mistaking revelorino for soul.
The traveler, exhausted from his journey, saw their
hospitality and thought, “If not tonight, when shall I rejoice?” They ate,
drank, and the sama’ began. The monastery filled with smoke, dust, and
ecstasy—clapping hands, stomping feet, and fervent prostrations.
As the sama’ neared its end, the minstrel sang a slow Yörük
tune: “The donkey’s gone, the donkey’s gone!” All joined in, chanting till
dawn. The traveler, caught in the fervor, sang along, “The donkey’s gone!”
At dawn, the monastery emptied. The Sufi dusted off his
belongings, eager to load his donkey and catch his companions. But the stable
was empty. “The servant must’ve taken it to water,” he thought. When the
servant appeared, he asked, “Where’s my donkey?”
“Look at your beard,” the servant smirked.
“I entrusted it to you!” the Sufi fumed. “The Prophet said,
‘Return what you take!’ If you resist, we’ll see the judge!”
The servant replied, “The Sufis overwhelmed me; I feared for
my life. You threw meat to cats and now ask for it?”
“Why didn’t you tell me they were taking it?” the Sufi
demanded. “I could’ve reclaimed it or its price!”
“I came to tell you,” said the servant, “but you were
chanting ‘The donkey’s gone!’ louder than anyone. I thought you knew and
approved.”
“They were all singing it, so I joined in,” the Sufi said.
“That imitation ruined me! Curse it!” Their joy had infected him, but blind
imitation led to his loss.
Imitation without truth is hollow; only through truth does it become real. Stay with the wise until the drop becomes a pearl. Greed blinded the Sufi—his craving for food and dance hid the truth. A greedy mirror lies; a greedy scale cheats. Prophets asked no reward, guiding for God alone. The true saint sees the world as carrion. But this Sufi, lost in greed, was blind to the truth.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.